Bu ifadə uşaqların çətinliklər, kədər və ya təcrübələr vasitəsilə böyüdüyünü və belə halların onlara həyat dərsləri öyrətdiyini bildirir. Çox vaxt valideynlərin uşağa həddindən artıq qayğı göstərməsi və ya çətinliklərdən qorxması əvəzinə, onun öz təcrübəsi ilə inkişaf etməsinin vacibliyini vurğulamaq üçün işlədilir.