Bu atalar sözü insanın və ya varlığın getməsi ilə onun mənəvi dəyərlərinin, köklərinin və yadigarlarının qalmasını ifadə edir. Adətən kimsə dünyasını dəyişdikdən sonra onun xatirəsi, əsərləri və ya öyrətdikləri nəsil arasında yaşayarkən işlədilir.