Bu atalar sözü vətəndən uzaqda olan insanın (qəribin) doğma yurdunu xatırlayarkən keçirdiyi kədər və həsrət hisslərini ifadə edir. Vətən həsrəti çəkən adamın ağlaması təbii bir reaksiyadır, ona görə də onu dayandırmaq və ya nə etməli olduğunu bilməmək mənasında işlədilir.