Bu atalar sözü, pis və ya acgöz insanların hətta ən böyük bəla və ya itki ilə üzləşdikdə belə, hələ də başqalarının malına, mülkünə göz dikmələrini ifadə edir. İnsanların təbiətində olan pisiyyət və tamahkarlığın heç bir şəraitdə aradan qalxmamasını göstərir.