Bu atalar sözü insanın yaşının irəliləməsi ilə əlaqədar olaraq, cavanlıq dövründə ciddi və ya qorxulu sayılan halların artıq gülünc və ya əhəmiyyətsiz hala gəlməsini ifadə edir. Həyat təcrübəsi qazanıldıqca narahatçılıqlar azalır və köhnə problemlər yumorist baxış bucağından qiymətləndirilir.