Bu atalar sözü, yuxuda və ya cahillikdə yaşayan insanın həqiqi dəyərləri anlamadan yaşamasının, əvəzində bilikli və şüurlu olub çətinliklərlə üzləşməsinin daha üstün olduğunu bildirir. Yəni, mənasız həyatdan ölmək, maariflənmiş bir şəkildə yaşamaqdan yaxşıdır.