Şəxsi maraqlarını və rahatlığını ümumi problemlərdən üstün tutan, başqalarının çətinliklərinə laqeyd qalan insanları təsvir edir. Bu ifadə adətən özbaşına, vətəndaşlıq məsuliyyətindən yayınan və ya sosial bərabərsizliyi normallaşdıran yanaşmalar zamanı işlədilir.