Bu atalar sözü kasıb insanın var-dövlətinin azlığına baxmayaraq, kiçik bir işi (məsələn, çıraq yandırmağı) həyata keçirmək üçün çarəsizlikdən və ya ehtiyacdan istifadə etdiyini, lakin zənginin isə sadəcə var-dövlətindən qürur duyaraq onu saydığını bildirir. Bu, maddi vəziyyətin insanın davranışına təsirini və kasıbın fəallığı ilə zənginin passivliyini müqayisə edir.