Bu atalar sözü paxıllığın (həsədliyin) təbiətini və onun nəticəsizliyini ifadə edir. Paxıl insan istəyir ki, digərinin yaxşılığı azalsın, lakin həqiqətdə o, yalnız özünü pis vəziyyətə salır, çünki paxıllıq başqasının uğuruna mane ola bilmir, əksinə, onu daha da gücləndirə bilər. Bu sözü adətən paxıllığın faydasız olduğunu vurğulamaq üçün işlədirlər.
