Bu ifadə qabiliyyətsiz və ya alçak ruhlu insanların böyük adamların yaxınlığında olmağından və ya onlardan faydalanmaqdan məmnun qalıb, özünü əhəmiyyətli hiss etməsini təsvir edir. Adətən, hakimiyyət və ya nüfuz sahibi olanların sadə köməkçilərinin həddindən artıq öyünməsi və ya səhv anlayışları zamanı işlədilir.