Bu atalar sözü insanın və ya varlığın əsas ehtiyaclarının (məsələn, aclığını) qarşılanmadığı hallarda digər keyfiyyətlərin və ya davranışların nəzərə alınmayacağını bildirir. Yəni, həyatın ən vacib tələbləri ödənilmədikdə, daha yüksək dəyərlər və ya normal davranışlar gözlənilmir.